Gdy udało im się zdjąć Tomka z drzewa, Lena zauważyła ruszające się krzaki. Na szczęście były dosyć daleko od nich. Szybko ruszyła w ich stronę. Okazało się, że tam jest mama z pozostałymi dziećmi.
- Jesteście! Tato, tato, tu jest
mama - krzyknęła Lena.
- To wspaniale! Już idziemy -
odpowiedział tata.
Gdy wszyscy byli już razem, stwierdzili,
że pójdą przed siebie. Szli i szli, tata zerknął na zegarek, okazało się, że
minęły już dwie godziny, a oni nadal nie wyszli z lasu.
- Tam! Patrzcie tam - powiedziała
szczęśliwa Lena.
Znajdywało się tam kolejne jezioro. Było ono
bardzo podobne do tego, przy którym mieszkają. Adaś obudził się z długiej
drzemki, którą uciął sobie na rękach mamy.
- Baba! - wykrzyknął malutki Adam.
- Nie Adasiu, to nie nasza babcia -
powiedziała mama.
To nie była ich babcia, ale kobieta szła w
ich stronę. Wyglądała dość przerażająco. Coraz bardziej się do nich zbliżała.
Jednak okazało się, że to normalna starsza pani, która karmiła kaczki. Po dłuższej
rozmowie z całą rodziną okazało się, że ta pani mieszka dwa domy dalej.
Wskazała im drogę powrotną. Pożegnali się i podziękowali. Gdy szli wskazaną przez
tą panią drogą, usłyszeli głośne.
- Jedenaście!!!!!! - krzyknęła
starsza pani.
Chmielewscy pobiegli w jej stronę, ponieważ
nie byli daleko.
- Czy nic pani nie jest? - spytała
chórem większość rodziny.
- Ale co ?Nie, nie, drogie dzieci,
idźcie dalej - wymamrotała kobieta.
Było to dość dziwne, ale tak jak powiedziała, tak zrobili. Minęło
zaledwie dziesięć minut. Dotarli do domu. I wszystko było jak dawniej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz