Obok stacji benzynowej był McDonald, więc postanowili pójść z dziobakiem PePe do McDonalda i zjeść sobie śniadanko.
- Chodźcie szybko nie ma kolejki - powiedziała Marta.
Okazało się że dziobak Pepe musiał iść na misję, ale nie sam, musiał
iść ze swoją grupką przyjaciół.
- 我們有一個任務 - powiedział Pepe
- Cooooooooo?? co on powiedział? - spytała Lena.
- Przepraszam za mój język, mamy misję przeciw Heinzem Dundersztycem.
Wymyślił machinę, która niszczy przyjaźń - powiedział dziobak.
- Okej - powiedział Marcin.
- No to ruszamy - powiedział
zdziwiony tata .
Po dotarciu na miejsce usłyszeli.
- Nigdy mnie nie powstrzymacie - powiedział Heinz Dundersztyc.
- Właśnie, że powstrzymamy - krzyknęli wszyscy oprócz zwariowanego naukowca.
Naukowiec odpalił maszynę,
jednak wiedzieli, że to jest ich największy wróg i że muszą go powstrzymać.
- Nie uciekniesz nam - powiedział Tomek.
Naukowiec, nie wiadomo czemu,
zeskoczył z dachu swojego mieszkania na ulicę. Odpalił spadochron i uciekł.
Wszyscy zaczęli się kłócić, ale kłótnię
przerwał im Nikodem.
- Ej, przestańcie się kłócić, nie widzicie, że ta maszyna was psuje -
ryknął Nikodem.
Wszyscy przestali się kłócić,
ale w pewnym momencie dziobak dostał
olśnienia. Zauważył na drugim końcu budynku wielką, papierową reklamę. Porwał
ją i zeskoczył z budynku, robiąc z niej spadochron. Marcin w ostatniej chwili
zobaczył łapki znikającego zwierzaka, chwycił rękę Tomka i wskazał w kierunku
Pepe, po czym krzyknął
- Zniknie nam Pepe.
Mama Tomka wzięła się pod boki:
- To jest agent – zwierz, co może mu się stać?
- To że jest dziobakiem - odpowiedziała Lena.
W pewnym momencie rodzina spojrzała na tatę, który szedł w kierunku schodów.
- Co zamierzasz, tato? - spytała Marta.
- Otóż- bąknął lekko zdenerwowany tata Tomka - sama wasza mama
powiedziała, że to jest agent zwierz i nic mu się nie stanie.
Powiedziawszy to, zniknął. Jedynie
było słychać jego głośne tupanie butami. Nikodem zakrył sobie twarz za rękami:
- No to teraz do wyjścia, idę za tatą - pisnął zrezygnowany.
Już miał iść w stronę schodów, gdy nagle Adaś chwycił go swoimi małymi
paluszkami. Z jego ust wydobyło się jego pierwsze słowo: „Ne” po czym pokręcił
główką i jeszcze raz wydał rozkaz: „Ne”.
Nikodem spojrzał z żalem na swojego młodszego braciszka.
- Tak Adasiu. - powiedział
piskliwym głosem - Nie damy rady, jak chcesz, możesz iść ze mną.
Adaś pokręcił głową i ryknął:
„Tu tu!” W oczach Nikodema pojawiły się łzy żalu. Nagle usłyszał coś
przypominającego silnik. Odwrócił się i zauważył zwariowanego naukowca w helikopterze
ze związanym Agentem P. Cała rodzina odwróciła się w stronę helikoptera.
- Myśleliście, że tak łatwo się poddam. - syknął złowieszczo. - Nawet
dziobak jest mądrzejszy od was.
Przeleciał tuż nad Adasiem. Mały chłopiec nie zobaczył podstępu i
wyciągną rękę do helikoptera. Naukowiec mocno go chwycił i wciągnął do środka.
Chłopczyk zaczął histerycznie płakać, mama złapała się za głowę i zaczęła
panikować.
- Szybko! Ratujmy Adasia.
- Mało brakowało, aby nas usłyszał - Tomek szepnął, rozwiązując
Adasia.
Chłopiec mocno przytulił się
do Tomka. Szalony naukowiec wyszedł z helikoptera i mruczał coś o naprawie. Po
czym zszedł schodami niżej. Nagle w oknie ukazał się Oscar, a za nim
zdruzgotana Lena, Tomkowi opadła szczęka, gdy zobaczył przyjaciół.
- Jak wy się tu znaleźliście? Przecież widziałem was jak odlatywałem na
helikopterze. - zapytał Tomek.
Oskar się zaśmiał, ale Lena nie
miała do śmiechu, ponieważ wyglądała jak po traumie.
- A co się stało Lenie? - zapytał Tomek.
- Mam chorobę lokomocyjną - jęknęła Lena. - a tym helikopterem tak
trzęsło, że mi się niedobrze robiło.
- A piski i trzaski? - dopytywał się Tomek.
-To ja prawie odleciałam - odpowiedziała Lena.
Oskar zachichotał.
- Wyglądała jak koc na wietrze - zachichotał jeszcze raz Oskar.
- Wcale, że nie - ryknęła lekko wkurzona Lena - to nie było zabawne.
Zobaczyli, że szalony naukowiec
idzie w ich stronę. Nie mogli pozwolić
na to, że ich zobaczył. Wskoczyli więc do helikoptera. Oskar uruchomił silniki
i helikopter odleciał bez naukowca.
- Co jest, przecież to jest mój
helikopter - krzyknął naukowiec.
- Już nie twój - ryknął Oskar i odleciał.
Nagle powietrzna maszyaą
zaczęła wariować.
- Co jest maszyną - panikował Tomek. - co robimy???
Wtedy z helikoptera wypadł
mały Adaś.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz